NAJCIEKAWSZE REZULTATY

Jedne z najciekawszych, z naszego punktu widzenia, rezulta­tów uzyskała, w badaniach prowadzonych jeszcze w latach trzy­dziestych, E. Duffy (1962, s. 183, 245, 255). Polecono w nich dzie­ciom, aby naciskały klucz reakcyjny w odpowiedzi na pewne tylko, określone instrukcją bodźce, nie wykonując reakcji na inne. Jed­nocześnie dokonywano pomiaru siły nacisku na gruszkę gumową trzymaną przez dziecko w ręce „nieczynnej”. Okazało się, że zmienność napięcia mięśniowego (znajdującego wyraz w nacisku na gruszkę) jest wysoce skorelowana ze szczególnym typem błę­dów, polegających na zareagowaniu w odpowiedzi na niewłaściwy bodziec. Przeciwnie, u dzieci, u których nacisk ten jest stabilny, błędy (o ile w ogóle występowały) polegały na ominięciu właści­wego bodźca, niewykonaniu wymaganej reakcji. Wynik ten powtórzył się w badaniach J. I. Laceya (cyt. za: Duffy, 1962, s. 183) wykonywanych tym razem na osobach do­rosłych przy użyciu innych wskaźników aktywacji. Stwierdził on, że osoby przejawiające większą liczbę spontanicznych fluktuacji elektrycznego oporu skóry, i tętna wykonywały więcej błędnych reakcji motorycznych w zadaniach wymagających rozróżniania (discrimination task). Błędy owe były zawsze typu „impulsywne­go” (niewłaściwa, przedwczesna reakcja).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *