BODŹCE EMOCJORODNE

U jednej osoby typową odpowiedzią na bodźce emocjorodne może być znaczne przyspieszenie tętna przy niewielkim podniesieniu się elektrycznego przewodnictwa skóry, dla innej zaś typowy może okazać się dokładnie przeciwny układ tych reakcji. Jeżeli czyn­nika tego nie bierzemy pod uwagę (a dzieje się tak w ogromnej większości eksperymentów psychologicznych, w których badacze dokonują pomiaru zmiennych fizjologicznych), to wówczas do gru­py osób niereaktywnych mogą zostać zaliczone w sposób przy­padkowy osoby, które są w rzeczywistości bardzo pobudliwe, ale których nadreaktywność „wyraża się” w obrębie zupełnie innej zmiennej. Sprzeczności pomiędzy wynikami rozmaitych badań mo­gą więc płynąć z niedoskonałości technik szacowania pobudliwóści fizjologicznej człowieka, a być może nawet z tego, że (jak sugerują to niektórzy autorzy) nie istnieje nic takiego jak „ogólna reaktyw­ność fizjologiczna organizmu”, stanowiąca trwałą i charaktery­styczną właściwość jednostki.Może być też tak, że związek między reaktywnością fizjologicz­ną a zdolnością do sprawowania kontroli ma charakter krzywoli­niowy: do pewnego momentu zwiększaniu się reaktywności może towarzyszyć polepszanie się samokontroli, po przekroczeniu zaś pewnego optimum pobudliwości — samokontrola się pogarsza.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *