ATRYBUCJA CZYNNOŚCI

Dokonanie atrybucji czynności typu samokontroli do „ja” po­siada bowiem dwie podstawowe konsekwencje:zwiększa się siła motywacji do samokontroli, gdyż w takiej sytuacji dana jednostka nie może już przypisać rozbieżności między swoim działaniem a akceptowanymi przez nią standardami postę­powania innym czynnikom, lecz tylko sobie samej, orazzwiększa się szybkość uczenia się samokontroli; twierdzi się tu więc, że jednostka może dopiero wtedy uczyć się skutecz­nych technik samokontroli, gdy ujmuje następstwa ich stosowa­nia — tj. zmiany w swoim działaniu (i impulsach) — jako kon­sekwencję własnej aktywności. Według teorii Rottera (1966), tylko bowiem wtedy, kiedy wzmocnienie (w tym wypadku jest nim przywrócenie pożądanego przez jednostkę stanu zgodności między zachowaniem a standardem osobistym) postrzegane jest przez jed­nostkę jako zależne od własnej aktywności, jego wystąpienie może prowadzić do wzrostu oczekiwania, że zainicjowanie analogicznej aktywności w przyszłości przyniesie wzmocnienie. Powyższa hipoteza wyjaśniająca prowadzi do przewidywania, że jeżeli będzie zwiększał się stopień przekonania jednostki o tym, że ona sama jest rzeczywistym podmiotem własnych działań w sy­tuacji pokusy lub sytuacji wyboru między nagrodą doraźną a od­roczoną, to powinniśmy zaobserwować wzrost efektywności za­chowań typu samokontroli, jak i tendencję do ich szybszego ucze­nia się.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *